Zoeken

Puur zal ze leven in de gloria


Ik leef intussen al een tijdje. Vandaag vier ik de 39ste verjaardag van mijn carrière als Leen.

Ik vind het fijn om te verjaren, no matter welk cijfertje eraan vasthangt. Het is al altijd een dag geweest waarop ik me ‘speciaal’ durfde voelen. Het draaide op zo ‘n dag wat meer om mij dan op de andere dagen, en ja, daar hield ik van. De buitenwereld vertelde me expliciet dat ze het leuk vonden dat ik er ben, en dat ze hoopten dat ik er nog lang zou zijn. Dat is nog steeds zo (althans, daar ga ik vanuit ;), maar de bijzonderheid van deze dag heeft doorheen de afgelopen jaren een extra dimensie gekregen.

Eerst en vooral is er grote dankbaarheid. Bijna 40 jaar geleden voelden 2 mensen dat hun liefde voor elkaar bezegeld mocht worden, en duidelijk hadden ze in hun gezin een plekje voor mij. Misschien als vanzelfsprekend, en minstens onvoorwaardelijk, mocht ik groeien in de buik van mijn moeder, en verzorgden mijn beide ouders me zolang ik hen nodig had. Hun keuze gaf mij de mogelijkheid tot het leven van dit leven.

Ik groeide op, werd volwassen en het werd tijd om zelf de keuzes te beginnen maken die horen bij wie ik ben. Dat verliep vrij vlot en het was okee voor mij. Tot ik ergens rond mijn dertigste op grenzen stootte. Een aantal spiegels verschenen, in die mate dat ik er niet meer naast wilde kijken. Ik werd me bewust van een latente stress. Er was iets dat niet meer klopte zoals het was. Ik kon er de vinger niet op leggen, maar o.a. mijn toen moeizame relatie met onze oudste zoon dreef me om te onderzoeken wat daaronder zat. Ik voelde de roep om verder te kijken dan het kader waarin ik tot dan toe had geleefd, en had geloofd.

Ik voelde dat ik de zin van het leven niet meer voldoende kon zien binnen de informatie die ik tot dan toe had. Dat klinkt zwaar. En misschien schrikken sommige lezers van deze zin uit mijn pen, want ik weet dat de meeste mensen mij percipiëren als immer vrolijk en positief. Een deel in mij heeft inderdaad steeds beantwoord aan dat beeld: ik heb een grote levenslust in mij, een vastberadenheid om mijn leven zo vol mogelijk te leven, en een creatieve geest om dat voor mezelf te creëren. Een ander deel in mij voelde lange tijd een soort leegte, een gemis, verdriet. Ik stond vaak op met een moedeloos gevoel, bang voor de dag die zou komen.

Dat gevoel heeft me bewogen, en beweegt me nog steeds, om te zoeken naar wat me angst inboezemt en naar wat me moe maakt. En vooral, om te zoeken naar wat me vertrouwen geeft, en energie en enthousiasme.

Ik heb de afgelopen jaren veel gereisd. Mijn lichaam heeft zich daartoe nauwelijks verplaatst, andere plekken dan Vlaanderen hebben daar nauwelijks iets van gemerkt, want het werden reizen naar binnen. De roep die ik steeds dringender hoorde, leidde steeds opnieuw daarnaartoe. Een andere keuze wilde ik, diep vanbinnen, eenvoudigweg niet maken.

Die reizen hebben me in her-innering gebracht dat ik een bezield wezen ben. Dat mijn ziel er ooit voor heeft gekozen om in dit aardse leven zichzelf te komen ervaren. Dat ik hier ben om te leren en te groeien, en om bij te dragen aan de wereld. Dat mijn ziel niks liever wil dan de omstandigheden, die het leven op aarde me aanreikt, te omarmen als kansen om dat, wat uniek inherent is aan wie ik ben, te realiseren. Dat de diepste kern van mij sowieso goed is, en dat ik een geschenk ben, en dat ik daar niks voor moet doen. Dat mijn ‘zijn’ het enige is wat ik hier neer te zetten heb. Dat alles wat ik creëer, in de meest ruime zin van het woord, mag voortvloeien uit wat mijn ziel me influistert. Dat ik nooit ofte nimmer iets fout kan doen, zolang ik maar vertrouw op mijn diepe kern, de waarheid over wie ik ben. En dat de omstandigheden in de buitenwereld er zijn om me vriendelijk (of soms iets harder als ik een boodschap in de wind sla) te reflecteren hoe het beweegt in mijn binnenwereld. Zo binnen, zo buiten. Zo buiten, zo binnen. Niks gebeurt zonder reden, en alles heeft zin.

Ik heb doorheen de afgelopen jaren, en de innerlijke reizen die ik maakte, terug mogen zien en voelen waar ik me ergens onderweg van afgesloten had: de verbinding met mijn oer-kracht, mijn oer-zijn, mijn oer-vertrouwen. Met mijn wilde en ontembare ziel.

Ik ben bewust beginnen doorleven wat ik altijd heb geweten: dat het leven altijd het beste met me voorheeft, en dat alles, zonder enige uitzondering, de uitnodiging in zich draagt om me te verbinden met mijn waarheid. Deze zinnen hoorde ik onlangs passeren en ze raken kernachtig mijn waarheid:

‘VERTROUWEN is niet de veronderstelling dat de dingen gebeuren zoals ik het wil. Dat is hoop.

VERTROUWEN is de veronderstelling dat alles wat gebeurt goed is.’

En mijn God, wat vind ik het nog steeds soms doodeng om te vertrouwen. Wat kan ik bang zijn van de gebeurtenissen, ontmoetingen, confrontaties die het leven me voorschotelt. Wat kan ik wankelen als mijn waarheid door de buitenwereld in vraag wordt gesteld. Wat kan ik me klein en kwetsbaar voelen als ik keuzes maak, die de meerderheid van de buitenwereld ronduit raar, of misschien zelfs onverantwoord vindt. Wat kan ik me alleen voelen op de weg, die waar en juist voelt voor mij. Wat kan de angst om afgewezen te worden me overweldigen en me doen twijfelen of ik toch niet beter gewoon de keuzes maak waarvan ik vermoed dat mensen in mijn omgeving ze goedkeuren, ook al gaat dat ten koste van mezelf.

Maar ook: wat kan ik me enorm krachtig voelen als ik naar mijn waarheid durf te handelen, als ik de connectie voel met wie ik écht ben, als ik de keuzes maak die in dat moment intuïtief als de juiste aanvoelen, als ik het oordeel en de argwaan van anderen kan zien als een oefening om nog steviger te wortelen in waar ik werkelijk voor sta. Wat kan ik me intens dankbaar voelen voor het leven en alle omstandigheden (hoe onaangenaam ze op het eerste gezicht soms ook lijken) die het me aanreikt om te reflecteren over hoe het met mijn binnenwereld gaat. Wat kan ik blij zijn voor de spiegel die ‘buiten’ voorhoudt aan ‘binnen’. Wat kan ik genieten van het leren lezen van wat zich in mijn leven toont, en om daarin de herhaalde roep te zien om steeds meer terug te keren naar de essentie van wie ik ben. Hoeveel energie kan ik voelen stromen als ik de verbinding voel met de veilige haven in mezelf, en hoe trots kan ik zijn als ik van daaruit de weg ga die bestemd is voor mij.

Puur mezelf zijn, laat dat mijn levensdoel zijn. De pure kern van wie ik ben verder ont-dekken en die delen met ieder die daar deugd van heeft.

En dat wil ik vandaag vieren: het leven dat me altijd alles geeft wat ik nodig heb.

‘Lang zal ze leven in de gloria’: graag, maar ‘Puur zal ze leven in de gloria’: dààronder zet ik graag met grote krullen mijn handtekening… mijn harttekening!

Achter elke zin en paragraaf van deze tekst gaan ervaringen, inzichten, kennis en visie schuil, die in deze beknopte context misschien niet steeds duidelijk naar voor komen. Ik zou er letterlijk een boek over kunnen schrijven, en wie weet gebeurt dat ooit. Voorlopig hanteer ik graag blogs en vlogs om te vertellen over wat me bezielt, en als je je hierdoor graag verder laat inspireren, volg me dan via www.leen.gent en registreer je voor het ontvangen van de volgende verhalen.


387 keer bekeken1 reactie

Recente blogposts

Alles weergeven

Volg Leen

  • Facebook - White Circle

​© 2019 by Leen.