Zoeken

Moeder, waarom feesten wij?

Ik kom ze vaak tegen: mensen die al het gedoe rond de feestdagen maar overdreven vinden. De bergen cadeau’s, het overvloedige eten, de haast geregisseerde gezelligheid…. Mezelf hoor ik er ook soms over spreken alsof ik de kerst- en nieuwjaarstijd een overbodige verplichting vind.


Deze morgen, tijdens de wandeling met de honden, hadden Dave en ik het erover hoe het toch komt dat wij zo talrijk meebewegen in een traditie die we blijkbaar niet zo leuk (meer) vinden. En anderzijds is er ook geen haar op ons hoofd dat de keuze zou maken ze ook maar één keer over te slaan, hoewel dat in se perfect mogelijk is.


Wat houdt ons eraan vast? En wat is het dat ons soms laat foeteren als de hele cirque weer in werking treedt? Houden we niet van de traditie op zich, of niet van de manier waarop ze beleefd wordt? Missen we iets in het reilen en zeilen van deze feestelijkheden? Of is er iets te veel aan?


Wat ik leuk vind aan ‘officiële feestdagen’, is dat veel van de dagelijkse activiteiten stilvallen. Mensen keren terug naar huis, en even hoeft er niks anders dan gezellig samen te zijn. Alsof de wereld even ophoudt met draaien.


Anderzijds kan het geregisseerde kantje daarvan me ergeren, omdat het me daardoor toeschijnt dat dit enkel ten volle gepermitteerd is als daartoe van hogerhand (of vanuit een collectieve vanzelfsprekendheid) de toelating wordt gegeven. En tegelijk besef ik dat dit enkel een excuus kan zijn. Voorwaarden, door anderen bepaald, kan ik voor waar aannemen, of kan ik terzijde laten. Ik kan zelf kiezen of ik dingen doe omdat het nu éénmaal zou moeten, of omdat ik het werkelijk wil.


En ja, de kerstboom met lichtjes en blingbling, de plaatsvervangende blijdschap bij het geven van een cadeau, het lekkere eten met liefde klaargemaakt, het samen zijn,… dat is waar ik graag voor kies. Daarbij voel ik me oprecht gelukkig.


En ik merk dat ik mezelf mag toestaan om ook de diepere laag weer tot leven te wekken. Ik herinner me dat ik als kind vaak naar het kerststalletje onder de boom keek. Ik deed dat omdat ik voelde dat het daarover ging, over die baby in de kribbe, en over de boodschap van vrede die hij in zijn verdere leven tot ons, mensen, zou brengen. Doorheen mijn volwassen levensjaren ben ik dat gegeven als bijkomstig gaan beschouwen. Door mijn groeiende weerstand ten opzichte van religieuze instanties, en de dogma’s van angst die zij uit de bijbelse verhalen hebben gefilterd, heb ik een tijd lang het kind met het badwater weggegooid, bijna letterlijk.


Nu sta ik op een punt dat is gevolgd uit studie- en integratiewerk vanuit boeken, lezingen, cursussen, meditaties en gesprekken, en vanuit het leven zelf.

Op dit punt van mijn ontwikkeling kan ik anders kijken naar de verhalen en wijsheden die me van kindsaf zijn meegegeven. Ik zie ze niet meer per defintie als de waarheid. Ik kan ze wel voelen als ‘mijn waarheid’ of ‘niet mijn waarheid’. Wat voelt kloppend aan voor wie ik in wezen ben, en wat vervreemdt me van mijn diepste Zelf?


En vandaag, tijdens de wandeling met de honden, heb ik gevoeld wat ik vandaag en morgen en ook volgende week wil vieren: de geboorte van mijn Zelf.

De geboorte van de vrede en de liefde die ik in essentie ben. De geboorte van wie ik, net als élke andere mens, altijd ben geweest en altijd zal blijven. De geboorte van de pure kern in élk van ons. De kern, waar nooit aan geraakt kan worden, die voorbijziet aan ogenschijnlijke verschillen en tegenstrijdigheden en oordelen. De geboorte van het licht dat schijnt op onze fundamentele onschuld, waardoor we beseffen dat we niet (meer) moeten strijden of aanvallen of verdedigen. De geboorte van het diepe ‘weten’ dat we ALTIJD veilig zijn. Onvoorwaardelijk en voor eeuwig en altijd.


Dat is wat de baby in de kribbe voortaan voor mij mag betekenen. En de toeters en de bellen neem ik er dankbaar en met plezier bij.


Wat deze dagen voor jou ook mogen betekenen of niet, mijn wens voor elk van jullie is dat je je vandaag of morgen of ooit mag her-inneren dat je hier bent om JOU te zijn. En dat je je veilig mag voelen om jezelf ten volle en vrij (terug) geboren te laten worden: krachtig, licht en vrij.


Mooie feestdagen met je Zelf en je geliefden!

Leen

241 keer bekeken2 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Volg Leen

  • Facebook - White Circle

​© 2019 by Leen.