Zoeken

Een koude douche

Bijgewerkt: 16 dec 2020




Wie me volgt op social media heeft de afgelopen weken heel wat dagelijkse verslagjes zien passeren van ons reilen en zeilen hier in Portugal, nu een maand geleden gestart.

Veel belevenissen hier, een heel avontuur, en niet in het minst als het gaat over de roerselen die het in mijn hart en ziel teweeg brengt.

De verslagjes op Instagram en Facebook spreken vooral over hoe mijn omgeving zich aan me toont, de dingen die ik buiten mezelf waarneem.

Zoals jullie misschien ook ervaarden bij het kijken, zit daar heel veel vrolijks en warms en moois in. Het is echt genieten als het daarover gaat, ook voor mij.

De roerselen binnen in mezelf zijn minstens even avontuurlijk, en met momenten heftig en onthutsend.


Als ik het grof genomen mag samenvatten, waren de afgelopen weken heel intens op innerlijk vlak. Ik heb bergtop en dal gekend. En vooral de dalen hebben me diep getroffen en bewogen.


De mokerslag om te tuimelen in een afgrond die ik wel ken, maar vaak goed weet te omzeilen, komt op een ochtend. Ik krijg letterlijk een koude douche over me heen. Echt.

Achteraf gezien bleek de gasfles leeg te zijn die ons van warm water voorziet, maar intussen weet ik al dat niks zomaar en toevallig gebeurt.


Ik sta kletsnat en volledig bezeept en be-shampoot in de douche. Buiten is het kil en vochtig, en ook in de badkamer is die kilte voelbaar. Al ietwat verkleumd wil ik me afspoelen, en er komt alleen maar koud water. Ik denk eerst nog dat het aan een verkeerde kraangebruik-techniek ligt, en probeer op allerlei manieren om het tij te keren. Eerst rustig, en daarna steeds wanhopiger, want een intense koude heeft me nu te pakken. Ik kan niemand bereiken (we bewonen 2 huisjes: eentje is ons slaaphuis met badkamer, en in ons leefhuisje ernaast zijn mijn mannen aan de dag begonnen). Ik heb pijn van de kou. Een gevoel van verlatenheid overvalt me. Ik voel me vreselijk verdrietig en alleen. Opstandig ook. Kwaad. Woest. Het snikken is intussen wenen geworden, het binnensmondse gevloek wordt roepen. Het verdriet en de kwaadheid bulderen uit mijn lijf, weerwerk is geen optie. Al mijn wildernis kolkt naar buiten.


Nadat Dave en ik mijn verkrampte lichaam uit de douche hebben geholpen en ik min of meer ontdooid ben, letterlijk dan, dringt tot me door dat wat er gebeurd is. Ik besef dat deze gebeurtenis letterlijk de druppel is die me gewaar komt maken van mijn innerlijke toestand, van hoe het écht met me gaat.


Ik val.

Ik val diep.

Het zwarte gat lijkt eindeloos.

Ik voel me tuimelen.

Ik weet niet waarheen.

Ik voel me verloren.

Alle grond onder mijn voeten is weg.

Tranen stromen, mijn lichaam krimpt ineen van zoveel intens verdriet.

Het is alsof alle verdriet van de hele wereld door me heen gaat.

Er komt ook angst:

Waarom gebeurt dit? Waar en wanneer en hoe zal dit eindigen?

Wat is er mis met mij?

Waarom kan ik niet meer bij mijn blije en vertrouwvolle zelf?

Hoe kan ik dit oplossen?

Wat moet ik doen?

Help!




Ondanks de heftigheid van deze overweldigende emoties, kan ik toch voelen: het is okee. Het is okee om nu in deze diepte te toeven. Ik weet bijgod niet welke bedoeling dit heeft, maar het is precies de plek waar ik nu mag zijn. Het is heftig en intens, en tegelijk voel ik de schoonheid van deze diepte, want dit gaat over de kern van leven, van zijn. Dit gaat over diepmenselijkheid. Dit gaat over mij, en over iets wat veel verder reikt dan enkel ik. Dit gaat over gedeeld verdriet, over gedeelde angst. Dit gaat over de pijn van de mensheid, die ook ik in me draag. Ik WEET dat het okee is.


Ik voel mezelf de beslissing nemen dat ik me zal overgeven. Vol overgave zal ik licht en erkenning geven aan de pijn die in me leeft. Ik kan het niet staven met argumenten, maar ik voel in elke vezel van mijn wezen dat het klopt, en dat ik er met heel mijn hart en ziel doorheen zal gaan, er middenin zal staan.


Doorheen de dagen voel ik me niet non-stop verdrietig, zeker niet, maar als het verdriet opwelt, trek ik me terug en geef er ruimte aan. Ik laat het stromen doorheen mijn systeem, en geef bewustzijn aan wat ik in mijn lichaam voel. Het is de weg die ik al een tijd ga, en steeds beter begin ik de taal van mijn lichaam te begrijpen. Het is een belangrijke leidraad, want ik ervaar dat mijn lichaam nooit liegt. Mijn gedachten soms wel.


Wat mijn gedachten vaak tegenspreken (want best confronterend), kan ik in mijn lichaam heel duidelijk voelen: dit verdriet en deze pijn zijn oud. Generaties oud. Het gaat over de pijn van niet gezien te worden. ‘Zien’ in de meest gelaagde zin van het woord. Het gaat niet over zien met onze ogen, maar zien met ons hart, zien met onze ziel. Het gaat over gezien worden in onze ‘zieligheid’. Voel ik me gezien en erkend in wie ik in essentie ben? Mag ik het geschenk, dat ik ben voor mezelf en voor de wereld, ‘zijn’? Of moet ik het ‘worden’? Mag de authentieke mens, die ik van bij mijn geboorte van nature ben, gedijen, zoals elk natuurverschijnsel? Mag ik even moeiteloos als de natuur rondom mij groeien en bloeien en komen en gaan? En de vraag is niet meer: ‘Mag ik het van anderen?’, maar ‘Mag ik het van mezelf?’.


Ik zie in een advertentie de titel van een boek passeren, en de woorden raken me stevig: ‘Zal ik ooit goed genoeg zijn?’


Deze vraag is niet nieuw voor mij, maar het lijkt meer dan ooit aan de orde om er aandacht aan te geven.

Hoe bereid ben ik om ten koste van mezelf nog langer mijn best te doen om goed genoeg te zijn?


Ik schreef er tijdens de afgelopen weken deze tekst over:


Hoe bereid ben ik Om dingen te doen die ik eigenlijk niet wil Om voorbij te gaan aan behoeften die eigen zijn aan wie Ik Ben Om mijn intuïtieve gaven te minachten En te berusten in aangeleerde zekerheden Die het fundament van mijn essentie ondermijnen Hoe bereid ben ik Om schuld en angst te aanvaarden als de norm Als maatstaf voor hoe goed ik ben Als drijfveer om norm-aal te zijn Als excuus om mijn waarheid links te laten Om mijn pure zelf aan de wereld te onthouden Hoe bereid ben ik Om dapper het leven in te stappen Om open om me heen te kijken Om waarachtig gehoor te geven Aan mijn hart en buik, en lijf en leden En mezelf te laten bruisen van ZIELigheid



Het voelt voor mij belangrijk om dit verhaal te vertellen, om ook dit beeld van mezelf te tonen, naast de verslagjes over ons dagelijkse leven hier. Om ook te vertellen over wat er onder de oppervlakte speelt. Om de intensiteit van leven, waar ik vol voor kies, met jou te delen.

Ik weet niet wat het lezen van deze tekst met jou doet. Ik weet niet wat het raakt in jou. Ik weet niet wat het doet met jouw beeld over mij, of over jezelf.


Het maakt niet uit. Alles wat het wel of niet doet is okee.

Ik vertrouw op de drive die ik voel om deze roerselen kenbaar te maken aan wie ze wil kennen. En ik vertrouw op de helende werking die dit schrijven heeft voor mezelf.


Deze quote trok deze voormiddag mijn aandacht:

‘YOUR WOUND IS PROBABLY NOT YOUR FAULT.

BUT YOUR HEALING IS YOUR RESPONSABILITY.’


Hoe intens ook, deze verantwoordelijkheid neem ik compleet ter harte. Misschien niet de meest makkelijke weg, maar wél de reden waarom ik leef, hier en nu, met hart en ziel.


Met een voldaan en dankbaar gevoel zeg ik je: ‘Tot een volgende. Zorg goed voor jou.’








414 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Volg Leen

  • Facebook - White Circle

​© 2019 by Leen.