Zoeken

Door mijn schuld, door mijn schuld

Bijgewerkt: 19 dec 2019

Ik hoor het mezelf als kind in de kerk nog zeggen: ‘Door mijn schuld, door mijn schuld, door mijn grote schuld…’



En dan eens per jaar in de biechtstoel belanden om aan een wildvreemde een aantal zonden op te biechten. Gelukkig hoorde ik de man achter het gaatjespatroon zeggen dat God me wilde vergeven. Oef, ik mocht weer onder de mensen komen, en ik hoefde niet gestraft te worden. Op voorwaarde natuurlijk dat ik niet weer nieuwe fouten beging.


Ik ben geen aanhanger meer van de katholieke kerk. Ik zeg die zinnetjes niet meer, en hecht er ook geen geloof meer aan. Toch ontdek ik doorheen mijn weg van bewustwording dat de lading van die woorden nog steeds in me kan rondhangen. Dat ze, vaak onbewust, nog steeds impact hebben op mijn gevoel en gedachten, en bijgevolg ook op mijn doen en laten.


Hoe sterker ik me bewust word van de gedachten die door mijn hoofd malen, hoe vaker ik merk dat het concept schuld daarin doorschemert, of zelfs zeer expliciet aan de orde is.

Ik kan me enorm schuldig voelen als ik bijvoorbeeld tegen mijn kinderen ben uitgevaren, hoewel ik ook rustig had kunnen zeggen welk van mijn behoeften ik niet vervuld zag. Dat is een voorbeeld van een heel bewust schuldgevoel.

Maar veel vaker nek ik mijn geluksgevoel door mezelf in vraag te stellen: Deed ik wel genoeg moeite? Was ik er genoeg voor die persoon? Had ik toen niet beter mijn mond gehouden? Of had ik toen niet beter gezegd wat ik dacht? Was ik niet overdressed op dat feestje? Had ik me niet beter kunnen concenteren om die ‘dt’-fout te vermijden? Enzovoort enzoverder.

Het toppunt is zelfs dat ik deze gedachten dan niet een kéértje denk, maar éttelijke keren.


Onlangs woonde ik de uitvaartdienst bij van de moeder van een vriendin. Teksten, gemaakt door vrienden en familie, vertelden allemaal over een vrouw die zich liet kenmerken door een enorme zorg voor anderen, constant voor iedereen klaarstaan, in woord en daad en altijd met open oren en armen. En tussen de regels door ook iets over haar onzekerheid, haar angst om niet goed genoeg te zijn. Ik ken de vrouw in kwestie nauwelijks, dus ik doe geen uitspraken over hoe het bij haar zat, maar het deed me denken aan mezelf, en aan veel mensen die ik ken. Ergens onderweg lijken we nagenoeg allemaal geleerd te hebben dat we een goed mens zijn als we maar voldoende voor anderen klaarstaan. Het maakt niet uit of dat ten koste is van onszelf, als we maar alles geven wat we in ons hebben, en in de eerste plaats aan anderen. En heel vaak schuilt daaronder een angst niet goed genoeg te zijn. Alsof we al op voorhand schulden aan het aflossen zijn, of ten minste aan het voorkomen zijn dat we als een ‘niet goed genoeg’ mens beschouwd zouden worden.


Ik geloof en ervaar dat het een zalig gevoel kan geven er voor anderen te zijn. Ik ben ook niet geneigd te beweren dat we daar beter mee zouden ophouden. Wat ik wél geloof, is dat het o zo belangrijk is voor onze mentale, emotionele en fysieke gezondheid, dat we in de eerste plaats aan onszelf geven wat we nodig hebben. En dan bedoel ik niet zozeer de goestingskes aan de oppervlakte - nieuwe kleren, ijsjes, een verre reis, een sjieke auto, … waar overigens niks mis mee is! – maar onze werkelijke, diepe, onderliggende behoeften. De dingen die onze ziel broodnodig heeft om blij te zijn, om geluk te voelen, om de overvloed van wie we in essentie zijn te ervaren. Puur, licht, liefdevol.


En je hebt het vast zelf ook al ervaren: als je geeft vanuit die energie van je vervuld en blij voelen, vanuit de verbinding die je met jezelf en met anderen voelt, dan is het geven zoveel krachtiger en krijg je er energie door in plaats van er moe, of zelfs ziek door te worden. Als je geeft omdat je vindt dat het zo hoort, omdat je je (vaak onbewust) schuldig voelt als je het niet doet, zal je wellicht op korte of langere termijn merken dat het knaagt aan je gezondheid en je geluksgevoel.

Zonder enig verwijt, of zonder enige beschuldiging aan gelijk welk adres, besef ik voor mezelf dat ik me doorheen mijn hele leven een schuldgevoel heb laten aanpraten. Dat het concept ‘schuld’ enorm diep is ingebed in de cultuur waar ik deel van uitmaak, over vele generaties heen. En doorheen mijn innerlijk werk ben ik gaan ontdekken – ont-dekken – wat daarin eigenlijk helemaal niet bij me past: hoe ik mezelf vaak saboteer door te blijven geloven in iets waarvan ik weet dat het niet hoort bij wie ik in essentie ben.


Dit innerlijk werk is momenteel mijn hoofdberoep. Omdat ik in elke vezel van mijn wezen voel dat dit het allerbelangrijkste is wat me nu te doen staat. Voor mezelf, en bij uitbreiding voor heel veel mensen om me heen. Omdat we allemaal perfect weten wie we zijn, en wat onze bedoeling hier op aarde is, maar door bepaalde overtuigingen en aannames het contact met de kern van wie we als unieke mens zijn, verloren hebben. Omdat niemand van ons ook maar een greintje verkeerd is, maar we moeite hebben om dat werkelijk te zien. Omdat élk van ons in wezen onschuldig is, maar we lang iets anders hebben geloofd.


Ik kan getuigen dat als je (weer) toegang hebt tot jou, als je jouw pure staat van zijn (terug) voelt, dat je dan wéét dat je ALTIJD de juiste persoon op de juiste plaats op de juiste manier bent in het leven van anderen (vrienden, je kinderen, ouders, collega's, passanten op straat,...) en van jezelf. En dat daar geen voorwaarden aan verbonden zijn. Je BENT het gewoon.


En laat het innerlijk werk momenteel mijn hoofdberoep zijn, in bijberoep reik ik jullie graag al een aantal mogelijkheden aan, die mij hebben bevrijd van onbewuste gedachtepatronen, die me belemmerden om met zin en enthousiasme het leven te leven. Misschien mogen ze dat doorheen mijn energie en/of handen ook voor jou betekenen.


Je vindt daarover informatie op deze kers(t)verse website.


Dank dat ik dit met jou mag delen.

Liefs,

Leen

711 keer bekeken4 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

Volg Leen

  • Facebook - White Circle

​© 2019 by Leen.